برای اینکه به مشکلات حرکتی در بیماران مبتلا به ام اس بپردازیم؛ بهتر است به

صورتی گذرا به نکات خاصی در این زمینه بپردازیم:

ساختمانهای متنوعی در انجام حرکت یک قسمت از بدن دخیل هستند.هرچقدر این

حرکت دقیق تر و پیچیده تر باشد، هماهنگی و سرعت عمل بخشهای مختلف اهمیت

بیشتری پیدا میکند.

برای انتقال دستورها بین قسمت های متنوع یاد شده ، ارتباطات آکسونی فراوانی

وجود دارد، که پوشش این آکسونها به وسیله میلین سبب تسریع در انتقال

اطلاعات میشود. 

در بیمار مبتلا به ام اس: میلین اعصاب مرکزی دستخوش تغییر میگردد و لذا

در عملکرد طبیعی انتقال اطلاعات اختلال ایجاد میکند.

بر اساس اینکه کدام بخشهای مسیرهای فوق درگیر شوند، علائم حرکتی متنوعی

میتواند ایجاد شود.

امیدوارم بتوانم عنوان این علائم حرکتی و توضیح هریک از آنها را در پستی

در آینده تشریح نمایم.