در تشخیص بیماری ام اس ممکن است از شروع اولین علائم تا تشخیص قطعی

سالها به طول بیانجامد.زیرا علائم اولیه اغلب خفیف هستند و شخص ممکن است

نیازی به کمک های پزشکی احساس نکند و حتی علائم ممکن است گذرا باشند و

حتی گاهی تشخیص داده نشوند. برخی از بیماریهای سیستم عصبی و بیماری های

روانی نیز علائمی شبیه به ام اس دارند.هیچ آزمایشی به تنهایی وجود ندارد که

بتواند، بود یا نبود ام اس را به طور قطعی مشخص نماید.

پس چگونه پزشکان به تشخیص ام اس میرسند؟

بسته به علائم فرد مبتلا، پزشکان ممکن است:

1- با گرفتن یک شرح حال دقیق، تصویری از وضعیت سلامت شخص به دست

آورند. همچنین آنها بوسیله سوال کردن از علائم و زمان شروع آنها میتوانند، به

تشخیص بیماری دست یابند.

2- با معاینه عملکرد دستگاه عصبی؛ بدین شکل که پزشک رفلکس ها، قدرت

عضلات، حالت تعادل و هماهنگی آنها، میدان دید و قدرت بینایی و مناطق بی

حس را آزمایش و ارزیابی میکند.

3- با انجام آزمایشهای سه گانه:

- MRI که تصاویر دقیقی از جزییات مغز، نخاع و گردن به دست میدهد.

- آزمایش های پتانسیل برانگیخته که سرعت و درستی پاسخ های دستگاه عصبی 

شخص را به یک تحریک معین، اندازه گیری میکنند.

- کشیدن آب نخاع و بررسی مایع مغزی - نخاعی، برای یافتن علائم