حتما برای شما هم در بسیاری از مواقع پیش آمده  و متوجه شده اید

که اکثر مردم  در مواجهه  با یک فرد مبتلا به ام اس  آه  و ناله سر 

میدهند و اظهار تاسف و ابرازنگرانی می کنند.

اینگونه افراد در واقع به این طریق میخواهند همراهی و همدلی خود

را با  بیمار و فرد مبتلا  ابراز دارند.البته  این  مساله  تنها  در مورد 

مبتلایان به ام اس  نیست  بلکه  در مورد  بسیاری  از بیماریها  صدق 

میکند.

اما آیا به نظر شما این روش صحیح و پسندیده ای است؟ 

درست است که همه ما انسانها به دلیل خصوصیات انسانی و عاطفی

از ناراحتی و اندوه دیگران رنج می بریم. اما آیا راه صحیح برخورد 

این است؟

متاسفانه  این  برخورد درمورد بیماران مبتلا به ام اس، بدلیل شناخت

کمتر جامعه ومردم ازاین بیماری و نگاه نادرست به آن شکل حادتری

به خود می گیرد و این موضوع  برای  فرد مبتلا که معمولا نسبت به

سایرین روحیات حساستروعصبی تری دارد ودر مواجهه با مشکلات

واکنش های شدیدترینشان میدهد، باعث ایجاد تنش و استرس میگردد. 

اطرافیان بیمار معمولا سعی می کنند تا فرد را به آرامش دعوت نمایند.

و دائما درپی نصیحت کردن وی و پند و اندرز دادن به او هستند،و لی 

متاسفانه  در برخورد  صحیح  خود با  فرد مبتلا دقت نمیکنند.اطرافیان

بیمارباید بدانند که بیمارمبتلا به ام اس همانگونه که خودش باید درحفظ 

آرامش  و عصبی نشدن  دقت نماید، آنها  نیز موظفند  در برخورد ها و 

رفتارهایشان با او رعایت نکات بسیاری را بنمایند،تا وی را دچارمشکل 

نسازند.

در واقع بایدبدانیم و بیاموزیم که:

 

       فرد مبتلا به ام اس نیاز به توجه دارد نه ترحم!!!